Yazılanlardan anladığım kadarıyla, sevgi ailemizin birleştiği bir nokta da "kedi sevgisi" galiba... :-)
Ben de kediyi çok severim, hatta sarmaş dolaş yavruları falan görünce deli olurum. Ama kedim yok maalesef :sad: Yani "bir kedim bile yok"... :-) Bir ara eve, hem de bir "bayan" kedi alıp, birkaç kuşak kedi ailesi oluşturmayı bile istiyordum ama şimdi göze alamıyorum. İlgi, bakım ve her daim "sevgi" isteyen bir hayvan... Bahçeli evlerde dert değil ama bir apartman katında çok zor diye düşünüyorum.
Kediyi koynumda uyutacak kadar yakınıma alamasam da, uzak da değildik. Kedili hatıram çoktur ama hoşuma gidenlerden biri; dedemlerin bahçesinde, kedilerin bir yerden bir yere gitmek için takip ettikleri bir güzergâh vardı. Ordan geçen kedilerin mutlaka uğrayacakları o yere "kedi lokantası" yapmıştık :-) Artan yemekleri oraya koyardık; hem yemekler ziyan olmazdı, hem de kediler doyardı... Tabi benim "ben yiyeceğime onlar yesin" diyerek gizlice yaptığım özel ikramlarım da olurdu...
Kedili günler dileğiyle :-)

KARANFİL

Böyle yazıları okudukça içim gidiyor, ben de bir kedim olsun istiyorum...
Olsun, diyorum. Kedim yok ama kedili yazılarımız var. Okudukça kendimi avutacağım artık...

E.SABAH

Hayır Muammer abi, Mestan karışık sarı ve beyaz renkli bir erkek kediydi. Annemin korkusu yüzünden dişi kediler yavrular diye onlara fazla yakın davranamıyoruz maalesef.

ASLI

Kedileri, daha çok ta yavru kedileri çok severim. Ama annem inanılmaz derecede korkar kedi yavrularından, çok komik ama gerçekten de korkuyor. O sevimli yavrucakları görünce, korkudan bayılacak gibi olur. O yüzden ben hep gizli kapaklı severim kedi yavrularını, bizim bahçeye alışmasınlar diye onlara yiyecek bile veremem, daha doğrusu annem vermediğimi sanır :-) Ama bir kaç yıl önce bizim bahçede bir yavru kedi gezinir oldu, zavallı hayvancağızın kuyruğunun yarısı yoktu. Önceleri anlayamadık ne olduğunu, yarasına ilaç sürmeye çalıştık ama o bize yaklaşmadı. Uzun uğraşlar sonucu (belki birkaç ay sürmüştür) yavrucuk bize yakınlaştı, verdiğimiz yiyecekleri yedi. Adını Mestan koyduk, Mestan bizim bahçede krallar gibi yaşarken bir gece galiba başka kediler tarafından bir gözü kör edildi. Ona da ilaç filan sürdük ama fayda etmedi. Ve bizim Mestan yarım kuyruğu ve tek gözüyle hayatını devam ettiriyordu. Çoğu zaman imdat çığlıklarını duyup da gecenin bir yarısı yatağımızdan kalkıp, bahçedeki armut ağacına çıkıp onu başka kedilerden kurtarmaya çalıştığımız bile olurdu. Çünkü doğruca o ağaca çıkıp bağırmaya başlıyordu. Bazen nerden buluyordu bilmem ama yılan yavrularını yakalayıp getiriyordu, sanki bize "Bakın ben bunları öldürüyorum" dercesine bir havalara girip geziyordu yanımızda. Gerçekten insan hayvanlarla iç içe olunca onların her hareketinin anlamını çıkarabiliyor. Biz de öyle anlardık Mestanı. Sonra Mestan bir kaç gün kayboldu. Galiba sansarlar tarafından öldürülüp, üzeri çalılarla örtülmüş (sansarlar öyle yaparlarmış) olarak bulduk onu arka bahçede. Tabii ki ağladık da, ona bahçede bir mezar yapıp gömdük. Mestan'ın bizim bahçede ve gönlümüzde yer edinmesinin başta en büyük sebebi, o yavru halinde yaralı kuyruğuydu. Sonradan öğrendik ki bir komşumuz civcivlerini yediğini sanarak Mestan'ın kuyruğunu keserle kesmiş. Ama Mestan asla civciv yemiyordu, onu Mestan'a çok benzeyen başka bir kedi yapıyordu. Hayvanların bile yanlış anlamaya kurban gidenleri oluyor işte. Konuyu çok uzattım ama Muammer abi kedilerden bahsedince Mestan geldi aklıma, aslında Mestan'la olan anılarım çok ama şimdilik bu kadar yeter sanırım.
Sevgiler herkese...
[Soru: Karışık renkli bir dişi kediydi Mestan, değil mi? M.]

ASLI

Hayırlı cumalar... Ben de kediler hakkında bir şyler söyleyeyim: Yakın bir akrabam olan bayan yıllarca evlenmedi, kedilerini de yanında götürmek istediği için:-) Ben de bir kere kediler tarafından tırmalandım seviyorum diye galiba fazla sıkmışım:-) Olsun yine de insana en yakın hayvanlardan kediler... Meşhur bir söz var "İnsanları tanıyalı kedileri daha çok sevmeye başladım!.." İtiraf edelim yavru kediler de çok sevimli hani:-).

SEVİL