Sen İstanbul olsaydın [26 Ekim 2007 Cuma]

(Bu yazı, bu sütunda üçüncü defa yayınlanıyor.
İlki 2000 senesinin 29 Mayıs Pazartesi günü çıkmıştı.
İkinci defa olarak, iki sene sonra 3 Mart 2002 Pazar günü; “bu isimde bir kitap basıldı” haberini vermek içindi...
Üçüncü defa ise, bu duyguları özlediğim
için yayınlıyorum...
M.E.)

...............

Sen İstanbul olsaydın;
Ben, sende konacak bir dal bulamayan martı gibi çığlık çığlığa atardım kendimi denizlere!
Sen İstanbul olsaydın...
Sen İstanbul olsaydın, aşka doğru...
Bürünüp sevda rengine, dursaydın gurubun önünde akşam vakitlerinde.
Ve ben... Bense bir güneş gibi yakmaya gelirken seni; saplansaydım kirpiklerine, tam kalbimden...
Düşseydim ufkuna, kan-revan içinde!..



Sen İstanbul olsaydın ve sorsaydın halimi kanatsız güvercinlere!
Sen İstanbul olsaydın;
Ve zindânım olsaydın!..



Sen İstanbul olsaydın;
Saçların, Ekim’in yirmialtısındaki çınar yaprakları tonunda... Ve gözlerin Marmara Denizi renginde olurdu, değil mi?
Ve sen İstanbul olsaydın;
Bir pembe ibrişim gibi akardın gönlüme doğru.
Değil mi?..



Sen İstanbul olsaydın;
Henüz gözden deryalar, güllerden kan damlamadan!..
Ve bilip dağlardan kalyonlar geçireceğimi; önüme surlar dikmeden ve yoluma zincirler çekmeden...
O ilk... Altından güllem, düştüğünde tam kalbinin üstüne, açardın bana kapılarını, değil mi;
Sen İstanbul olsaydın?..



Sen İstanbul olsaydın;
Bir beyaz güvercinin, şahbazdan korkuşu gibi ürkerdin benden...



Sen, İstanbul olsaydın...
Ama sorsaydın halimi de, kanatsız güvercinlerden!



Sen İstanbul olsaydın;
Ve zindânım olsaydın!..
 


Stop
Muammer Erkul
26 Ekim 2007 Cuma