Gölge [05 Kasım 2006 Pazar]

Çünkü sen...
Bana bakınca...
Benimle birlikte; “ardımda olanı” görüyorsun...



Bazıları bana bakıyor, gölgeme bakıyor, hatta eğilip ardıma bakıyor; ama hep beni görüyor...
Yazık!



Bazılarıysa bana bakıyor; beni görmüyor... Sana bakıyor; seni görmüyor... Kime bakarsa, onu görmüyor...
Nereye bakarsa baksın;
..hep, güneşi görüyor...



Deneyen bilir:
Ona bakan, ya göremez olur veya izini görür güneşin; bir damga gibi, bir mühür gibi, baktığı her şeyin üstünde...
Güneşi gören göz, başkasını görebilir mi?..



Sen, bilirsin;
Aslımın gölge olduğunu!..
Gölge;
Güneşin var olduğunun delilidir!..



Gölge ki, var bile değildir;
..nasıl yâr olur?



Her zaman dediğin gibi;
Bakınca bana, heyecandan dolaşsın elin ayağın...
Çünkü sen iyi bilirsin güneşin var olduğunu ve ben bilirim yerdeki gölge olduğumu!



Karanlıkta gölge olmaz!
.....
Ve ikimiz de biliriz ki;
Olmasaydı eğer şu mübarek ışık; ne ben var olurdum...
Ne sen, benim “olmadığımı” görebilirdin!



Bütün varlığımız yokluktur;
Eğer yok olmasaydık, var olur muyduk?



Stop
Muammer Erkul
05 Kasım 2006 Pazar