Doğduğum gün [27 Ekim 2005 Perşembe]

(Yirmi altı Ekim’e...)

Dünya; bir gölge tiyatrosu!
İnsan ise; ışığın önünde durarak, silüetini perdeye düşüren deri parçası...



Büyüyen; çocuklardır, güle oynaya...
Hâlbuki büyümek; geçen her günde, küçüldüğünü hissetmektir!



Yeryüzüne serili gölgelerin kaçacak delik arama hâli gibidir; yükselen güneşin karşısında durmak...
Yani ısındıkça hava ve biraz daha aydınlandıkça ortalık;
...küçülüür, küçülür her gölge...



Varlığın cüreti kalmaz artık yere gölge dökmeye.
Anlar ki; hakikat başkadır...
Ve ancak gölgesi kadar sahip olabileceği dünyayı;
...bırakır diğer gölgelerin sahiplerine!


Öldüğüm gün

(...ve, yirmi üstü Ekim’e...)

İnsan, üşür ya bazı tarihlerde...
Ben de üşürüm;
Göklerinden güneşi düşmüş gibi, kendi içimin!



Sever beni şahitleri, gözyaşımın...
Gözyaşım;
...sever şahitlerini!



Kalbimin, ve kalplerimizin bir araya defnedildiği o defînedir ışık saçan dünyaya...
...körlerin göremediği!



Üşür insan bazı tarihlerde...
Bazı tarihlere, kayıt; “zamanın donduğu vakit” diye düşülür!



Bilirim;
Doğum günüm ölüm günüdür...
...ve dilerim; öldüğüm gün olur doğum günüm!



Stop
Muammer Erkul
27 Ekim 2005 Perşembe