Kâğıda, aşkı yazmak [22 Nisan 2005 Cuma]

(Sıcacık ummayı, ve soluksuz beklemeyi kim bilir; ben kadar, ve mezarında dua bekleyen bir anne kadar?!.)
..........
Bir Gediz, iki Menderes, ve gözlerim akıyordu, aynı denize...
Gözlerim, bakıyordu arkalarından; artık çook ardında kalmış olduğu gidenlerin...



Gül kokan bir evdi o...
Kapısında da güller vardı...
Kapısına, güller sarılmışlardı ve güller koku dileniyordu; sanki dillenip!..
.....
Ben mi?..
Ben, canıma gül çalılarının sokulmasına razıyken; pembe, kızıl, ak ve sarı gül yaprakları serpilir gibi oldu başıma...
Ben, nalınındaki ter kokusuna taliptim; baktım ki yâr, yârenlerini göndermiş bana!..



Güneş bir kere daha eğilip denize, bir kere daha kandı suya...
Ben; sulandıkça susayan zavallı köle...
Teni çatlamış, damağı kuru yongalara dönmüş olan ben; avucuma bir damla düşer de emerim diye yağmur duasına çıkarken;
“Yıldız duasına çık”, dediler bana!..
.....
Ağladım...
Önce kederden, sonra sevinçten; Habeşli bir zenci heyecanıyla!..
.....
Horlanıp, hakir görülüp ağladıkça; toplandı avuçlarımda göz yaşlarım. Ve baktım ki... Bir de baktım ki o zaman;
Gökteki “yıldızlar” avucumdaydı işte!
Ve işte; her biri birer pusula gibi yön, ve kaybolmamam için yol gösteriyorlardı bana!..



Yârin izine bir vadide rastladım; dere yatağındaki evde...
Pembe beyaz ayva çiçekleri açmış, kısır dut bile coşmuştu sevincinden... Bahçede güller de vardı ama; kokmuyorlardı hicâplarından!..
Çünkü yârin hırkasının, eteğinin astarından bir küçücük bez parçası kalmıştı; “O” kokan!..
Oydu kokan; böyle, doyulmaz...
Ve duyulmaz şekilde; oydu canımda!..



Her yerde O, herkeste O, her şeyde O vardı şimdi...
Dün gülsem de, artık anlamak zor değildi, Mecnun’un; “ayaklarını öperek yüzüne sürmesini, sevdiğinin sokağından geçmiş olan köpeğin!..”



Bir Gediz, iki Menderes, ve şu dere; toprağı yarıyordu...
Yar arıyordu gözlerim; gözyaşım yarıyorken yüzümü ve ben umarken yuvarlanmayı gözyaşımın peşinden!..



Stop
Muammer Erkul
22 Nisan 2005 Cuma