Köklerim vardı [25 Kasım 2004 Perşembe]

Köklerim vardı;
Yapraklarım birer karış üzerindeyken başımın!..



Fakat, meyvelerim de vardı o zaman.
Belki de, meyvelerim asıl o zaman vardı!..



Köklerim vardı;
Koptu bazısı, kimi çürüdü...
Kesti pek çoğunu da insanlar...
Halbuki bir yavru gibi; emdikçe besleniyordum her kökümden, ve beslendikçe büyüyordum...



Şimdi, öyle bir yavruyum san ki; anasız, ninesiz, ebesiz, bibisiz...
Soğuk rüzgarlar donup yapışıyor her dalıma, ve her damla yaş buzdan birer hançer olup sarkıyor yanağımdan...
Yalnızlık; titremekmiş...
Titremekse; sensizlik!..



Her parmağım, henüz gözleri açılmamış birer minik kedi yavrusu gibi titriyor, kıvranıyor, sızlanıyor; sana doğru...
Dilim kurumuş ve kuruyan damağıma sürtündükçe hışırdıyor sarı yapraklar gibi...
Dedim ya, köklerim vardı benim...
Dedim ya;
Demez olaydım!



Belime kadar toprağa gömülmüşken; bilmediğim yerlere uzanıp, bilmediğim yerlerden dönerek beni besliyordu köklerim...
Aklım başımın, yapraklarım dallarımın bir karış üzerindeydi ama, büyüyordum... Ve büyütüyordum meyvelerimle insanları...



Köklerim vardı benim; karanlıkta yürüyüp, bulduğu aydınlığı bana akıtan köklerim vardı...
Bazısı koptu, bazısı kesildi, bazısı çürüdü, bazısı da kaybederek beni karanlıkta, kayboldu...
Şimdi, sen...
Bir sen kaldın; bana en uzakta, ama en ince kökümle beni emziren...



Bir sen kaldın, bir de gürleyen dallarımın mavi göklere hallaç pamuğu gibi bulut attığı zamanları anlatan bu sızlanış: Köklerim vardı!..
Yani... Hani... Sana söylemiştim ya bir zamanlar;
Bir uçurtma ipi gibi olduğunu!



Stop
Muammer Erkul
25 Kasım 2004 Perşembe