Seyir Defteri - 1 Şubat 2012 (Benim karım..)

Herhangi bir zamanda herhangi bir yere kar yağabilir ve her yere yağabilen bu karlar herkesin karı olabilir.
İşte bu da, benim karım!.. ;)
Bugün (1 Şubat 2012 Çarşamba) çekilmiş fotoğrafları sizinle de paylaşmak istiyorum, tabi "kıskanan" olmazsa!



Günlerdir yağan kar İstanbulluları şaşkınlığa çevirdi. Her zaman olduğu gibi yağıp kesilmedi çünkü. Yağdı, yarın tekrar yağdı ve sonra tekrar ve tekrar... Ana yolların haricindeki sokaklarda kalan arabalar bile yapışıp kaldı bulundukları yere. Benimki de bunlardan biriydi, zincir mincir uğraşmamak için bıraktım olduğu yerde.
 
.

Penceremden gördüğüm kar manzaraları...


Sitenin bahçesi


Aşağıda gözüken seranın bahçesindeki eve zoom...


Çubuklu iskelesi yönü...


Kar gene başladı  :)






Artık dışarı çıkmanın zamanıydı...


Sitenin bahçesinde biriyle tanıştım...
Onu ilk defa görüyordum, ismini sordum söylemedi!

Fakat benden çok hoşlandığına emindim. 
Aramızda ani bir muhabbet hasıl oldu ;)

Elimi elinin üzerine koydum...

Biraz daha ince olmasını tercih ederdim ama, sanırım bu onun elinde değildi.
Rejim yapacağını, beslenmesine dikkat edeceğini umarak...
..yanak yanağa ilk pozlarımızı çektirdik...


Fotoğraf sanatçımız E.S. bir de boy resmimizi almak istedi.
Komşulardan biri "Ben dün de bunu görmüştüm, bugün boyu kısalmış" dedi...
Başka biri "Bu ne zaman gelinlik giydi böyle, duvağı bile var" dedi...




Bu da yârimin vesikalık fotoğrafı, cepheden...
Beğendiniz mi?..
Biraz üzgün gibi ama sanırım yabancılık çekiyordur, o yüzden...








Kardan hanımı yukarıda bıraktım, çünkü o yokuşta kaymaya gelmek istemedi. Ben de günlerdir pencereden gördüğüm ve çocukların vızır vızır kaydığı koskocaman siyah çöp torbasını ele geçirdim. Oturdum üstüne, önden ucunu tuttum ve saldım kendimi buzun üstünden...
 
.
İlginç bir an; insan (özellikle ilk kayışta) içindeki bütün küçük kemiklerinin birbiriyle çarpıştığını ve organlarının birbine dolaştı tı ğı ğı ğı nı nı zan zan nediyor...
Ohh, yokuş bitti!
Bir süre düz karın üstünde oturdum.
Başka kaymam dedim.
Arkamı döndüm, ama yokuşa doğru koştum...
İkinci kaymada gene artık kaymam dedim, ama kaç defa kaydığımı hatırlamıyorum. Torbayla, bir plastik kapakla filan...
Unuttuysanız mutlaka tekrar hatırlayın bu tecrübeyi.
Fakat bir yerinizi sakatlamayın ve bunu becerirseniz sakın bana kızmayın!

.
.




.
.
Sonra karlar arasında yuvarlanmaya geldi sıra.
İyi ki yalnız değilim ve sitenin bütün çocuklarını Hakan safari jipine bindirip ormana fotoğraf çekmeye götürmüş...
Kayma alanları bize kaldı yani...

.

Alın size bir kar topu daha.
Bu imzasız :)))
Fakat fotoğrafta elime bakıyorum da şimdi, kırmızı eldiven giymiş gibi olmuş, kıpkırmızı...



Dondu ellerim yahu!
(Ama eldivenle de kar oynanmıyor ki, değil mi? Tadı çıkmıyor!.. )


.
Tam eve girerken baktım ki Hakan çocukları getirmiş.
Bakın şimdi bayılacağınız bir araba bu; hem de Avustralya yol uyarısı var üzerinde.
Bir de kanguru ayak izleri!..


Bu kış/kar uzun yıllar hatırlanır sanırım.
Haydi artık; "evli evinee, köylü köyünee" denirdi eskiden, dağılırken...
Sizler de eve gidip ısının bakalım!

Sevgiler selamlar.
M:)))