Bunları söylüyorsun da hocan kim dedim birine, bunların kimden öğrendin?.. Biz ..... talebesiyiz dedi. Kitaplarını okuyor musun, dedim... Biz onun deği de onun talebesi ..... kitaplarını okuyoruz, dedi...
40 sene önce ölmüş hocanızın kitapları yerine onun talebesinin kitaplarını okuyorsanız bu nasıl talebelik nasıl tabi olmak?.. Dedim. Demek ki onun kitaplarında ondan öncekilerden bir satır geçmiyormuş ki böyle olmuş. Yani onun talebeleri de hocalarının ölümünün ardından kendi kitaplarını yazmış. Bu şu demektir ki o ölünce de onun talebeleri kendileri yazacak kendi din kitaplarını! O zaman nasıl hocalık ki bu? Talebelik var gibi ama hocalık yok! dedim.
Sen ne okuyorsun dedi bana... Ben de dedim ki:
40 sene önce değil, 400 sene evvel vefat etmiş olan İmam-ı Rabbani kuddisesirruh hazretlerinin kitaplarını okuyorum mesela... Yüzlerce yıl önce vefat etmiş olan Yunus Emre hazretlerinin şiirlerini okuyorum mesela... Bütün evliyaların hayatlarını, menkıbelerini okuyorum... Diyorum ki
kendime ve sana da: Yüzlerce yıl değişmemişse, unutulmamışsa, kıyamete kadar değişmeyecek demek ki ve hak olan budur demek ki, dedim...
Öğretenler günü yazınız bana bunları hatırlattı. İçim sızlıyordu zaten, anlattım...

MAHİR A.Ç.

Sınıfta biri konuştuğu zaman eline bir tebeşir alır, hedefi hiç şaşmazdı! :-)

Yaramazlık yapanları sınıfın köşesinde tek ayak üstünde bekletirdi. Zemin tahta o zamanlar, tek ayak beklediğimiz köşeden fındık faresi çıkardı! :-)

Bir de cetvelle eline vururdu ödevini yapmayanların... O bir metrelik tahta cetvelle...

Ve okul sobalıydı. Hatırladığım, kışın çok soğuk olurdu. Hademeleri beklemeyen öğretmenim; üşümeyelim diye her daim sobaya odun kömür atardı, ellerinin kirlenmesine aldırmadan...

Ben en arkadaki kümede idim, sobaya çok uzaktık. Soğuk bastırınca sıralarımızı sobanın yanına taşırdı.

Siyah önlüklerimizin kuşakları çözülse asla bağlayamazdık. Bir arkadaşımıza bağlatsak da annelerimizin yaptığı o şaşaalı fiyongu tutturamazdık hiç bir zaman... Bunu gören öğretmenimiz bize yardım eder, kuşaklarımızı bağlardı. Eve giderken atkı ve bereleriizi giymemize yardımcı olurdu.

Sınıftan en son öğrenci çıkıncaya kadar bekler , en son o çıkardı.

Teneffüslerde aşırı koşup terlersek kızar, düşersek kaldırır, biyerimizi kanatırsak o küçük ecza dolabımızda her zaman mevcut olan oksijenli su ve tentürdiyot ile pansuman yapar, geç kalırsak uyarır, potansiyelimize göre desteklerdi.

Kursların, dershanelerin, özel derslerin yaygın olmadığı dönemlerdi. Dersi derste öğrenmemiz için bütün çabasını sarfeder, sesi soluğu tükeninceye kadar tekrar tekrar anlatırdı.

Öğretmendi, öğretendi, eğitimciydi. İşte benim elleri öpülesi ilkokul öğretmenim...

Binlerce on binlerce öğrenciye eğitim vermiş, öğretmenlik yapmış, Türkiye'nin şekillenmesinde dünden emekleri olan bir büyük insan bence...

Ve biz değerli ve anlamlı insanları; nedense kaybetme aşamasına gelince kıymetlerini anlıyor ve yapmadığımız ertelediğimiz herşey için büyük pişmanlıklar duyuyoruz.

Onbinlerce yüzden biri olarak; her sene 24 Kasım'larda bahçeden yolduğumuz sarı, pembe ve beyaz renklerdeki kasım patlarını avuçlarımda sımsıkı tutuyorum. Saçları iki yandan beyaz dantel kurdelalarla bağlanmış bir kız çocuğu gibi ...

İlkokul öğretmenim'e saygılarımla...

Çorlu Alipaşa İlkokulu
Yusuf Güngör-1982-1987
:-)

YASEMİN

Saygıyla...
Tüm öğretmenlerimin emeğine
bazılarının ise YÜREĞİNE...

Söyle öğretmenim çok mu üzmüştüm seni? Çok yaramazlık yapıp çok mu konuşmuştum sen bizlere bir şeyler öğretmeye çalışırken, söyle çok mu?..
Bana öğrettiğiniz tüm bilgilerin yanında bir de deyimleri öğretmiştiniz. Bugün anlıyorum ki ne o deyimleri hakkıyla anlamışım ne de o zamanlarda deyimler üstüne yazdığım kompozisyonlar onları anladığıma işaretmiş. Özellikle bazıları var ki... Uzun zaman geçti öğretmenim çok uzun... Öğrencilik yıllarım artık son bulurken bunları nihayet anlıyorum. "Ne ekersen onu biçersin" deyiminin anlamını... Biliyor musunuz ben de sizin gibi öğretmen olacağım ama SİZİN GİBİ! Gerçi biz İbrahim Aleyhisselam'ı atacakları ateşi söndürmek için ağzıyla su taşıyan karıncadan öteye gidemeyiz. Bunu da sizden öğrendik. Sizden öğrendiklerimle SİZİN GİBİ bir öğretmen olmak istiyorum. Çünkü sizden sonra o kadar az oldu ki başımı şefkatle, sevgiyle ve bir şey beklemeden okşayan; beni ben olduğum için sevip, öğrencisi olduğum için sevip onun haricinde içimde ve dışımdaki kalıplara bakmadan çok az kişi sevdi ki sizin gibi... Hani yukarıda bir deyimden bahsetmiştim ya öğretmenim işte o deyim, 20 tane öğrencinin haftada altı saatcık zaman diliminde canıma okurken hep aklıma düşüyor. Sizi çok mu üzmüştüm öğretmenim de şimdi üzülüyordum?
Okul yolumuzun üzerindeki durakta beklerken öğretmenler gününün üzerine güneş yeni doğuyordu. Hava soğuktu. Kış birden geldi öğretmenim. Ağaçlar, bir tek mezarlıkta ikamet edenler dışındakiler, saçlarını döküp kelleşmişti. Yapraksız halleri gözüme değişik göründüler. Sanki yapraklar hep yerinde kalmalıydı. Bugüne kadar size ağaçların varolan yapraklarından hiç bahsetmemiştim değil mi? Oysa kaybolduklarınd a anında bahsediyorum. Öğretmenim neden insanlar her şeyin değerini kaybedince anlıyor? Okumadığı kitabın yükleri neden kitap elinden alınınca omuzlarına çöküyor? Kıymetini anlayamayıp tam yönelemediği ışığı neden karanlıktan soruyor? Onca zaman geçmiş değişen tek şey ağaran saçlarım ve uzayan boyum değil mi? Hala aynı dalgın, düşünceli ve sorulu öğrenciniz... Öğrencinizim ya bana yeter. Bu ne büyük bir saadet!
İnsan hep kaybedince mi değerini anlıyor öğretmenim? Size karşı olan bu tarifsiz özlemim de bu yüzden mi?
Öğretmenim bana söz hakkı verir misiniz? Şikayetim var. Yok yok ne arkadaşım kalememi aldı ne de saçımı çekti. Şikayetim gerçek olmayan öğretmenler! Asık suratlı, bıkkınlık ve sevgisizliğin gözlerinden fışkırırcasına bakıp, ders bile anlatMAyan öğretmenleri size şikayet ediyorum. (Öğretmenler Günü özel bir gün diye bu satırları yayınlamayabili rsiniz. Fakat bu nadide mesleği hakkıyla yapan ve yapmayanlar aynı kefeye konulmamalı çünkü sevgi ve fedakarlık güç paylaşılan bir şeydir ki paylaşmak da başlı başına yürek isterken...) Efendim öğretmenim, nasıl davrandıkları için böyle konuştuğumu mu soruyorsunuz? Boşverin, öğretmenim aldırmayın siz de benim gibi camdan dışarıya seyredip yapraklara dalın. Toprağa karışan, toprak olan yapraklara!
Ahhh... Öğretmenim, söz bitti yüreğe yetmedi. Hasretle elleriden öperim.

*****
Hazreti Ali radıyallahu anh:
"Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum." buyurmuş. Tüm öğretmenlerimiz in böylesine hayırlı ilimlerle, hayırlı günlerde dinine, vatanına, milletine, anne ve babasına hayırlı bir nesil yetiştirmesi dileğiyle tüm öğretmenlerimiz in öğretmenler gününü kutlarız.
:-)

tK

Bugün aradım öğretmenimi ve "Canım öğretmenim sizi çok seviyorum, öğretmenler gününüz kutlu olsun" dedim. O da bana "Çok sevindim kızım, dünyalar benim oldu" dedi. Ben aradığım için o kadar çok mutlu olması benim gözlerimi dolu dolu etti. O bahsettiğim canım öğretmenimin adı Burhan ŞEN'dir. Herkese sevgiler.

ASLI