Sevgili arkadaşımız, kıymetli abimiz, gönlümüzün ve sitemizin daimisi Kadir Çetin'den yeni bir mektup geldi... Tarifini yapamadığım duygularını dökmüş kağıda.
Biliyorum ki bunları okumak kolay...
Hatta yazmak bile kolay; ama yaşamak?..
Parmağı, eli kopan insanlar bile uzun süre hissederlermiş eksilen organını, eski yerinde...
Peki ya canının parçası kopanlar?..

Bende henüz bu idrak tam olarak gerçekleşmedi;
..olaylar örgüsüne bakıyorum ki nerelerden ne bağlantılar var ve nasıl çekiyor, buluşturuyor insanları, düğümlüyor biri birine...
Geçen gün Rayetsu'nun fotoğraflarına baktım. Kaydettiğim görüntüsünde konuşmalarını dinledim...
Şimdi masa üzerinde duran tüylü, turuncu bir resim çerçevesi hediye etmişti ve bir de peçetelik.. Ben de ona kırmızı kaşkolumu vermiştim... Çok şiddetli yağmur yağıyordu Nazilli'de. Merdivenlerden inmiş, bahçe kapısından çıkmış, kapının önünde duran arabaya binmiştik. Kadir abi arabayı çalıştırırkan, dedim ki;
-Kadir abi, yanımda bir hediye yok. Boynumdaki şu atkıyı Rayetsu'ya bıraksak uygun olur mu?..
-Olur tabi, dedi babası...
Arabanın arkasında (hep "işler ayarlı" diyen) Hasan abi ile Kadir abinin yeğeni Zafer oturuyordu. Sevgili Zafer koşa koşa yukarı çıktı, az sonra saçlarından sular süzülerek geldi ve;
-Rayetsu çok sevindi, dedi...

İnsan hangi hareketinin geride nasıl kalacağını kestiremiyor.
Fakat şimdi benim için o dakikanın kıymetini hayal edin!
Aslında, yaşadığımız hayatın içindeki böyle kesitler, bize her dakikanın, her saniyenin ne kadar önemli olduğunu söyleyip duruyor da, (kendi adıma) biraz zor anlıyorum...

Güzel yavru, sevgili kızımız Rayetsu yedinci sınıfa gidiyordu.
Hepimize bir şiir, bir acı, bir sıcaklık, bir hatıra olarak kaldııı ve gitti! 
Dedi ki; dünya işte budur!
.....
Daha fazla söz eklemeden, M. Kadir Çetin abinin kızı için yazdığı şiiri okunmaya açıyorum...

Fatma Rayetsu Çetin’in ardından...