Duygu Bahçemiz (ÜMİT-VAR - Hicran Seçkin)

Umut... Umut... Umut...
Herşeye ve herkese rağmen yine de umut var.
İnsan, illa ki ümitvâr...

Gözler ufukta...
Kulaklar seste...
Gönüller güzelliklerin ümidinde, gizliden gizliye...

Gözler ufukta;
Beklenen 'ha göründü, ha görünecek' olmasa bile, "ya görünürse?!"
Elvedâsını çoktan yapmış olsa dahi giden, ya yine/yeniden çıkıp gelirse bir de?..
Göz, önündekilere bakar görünse de, gözün ucu sessiz sessiz ufukları taramakta...

Kulaklar seste;
Ya gelirse, beklemekten umudunun kesileyazdığı o sevgili ses?
Duyacağına zerrece ümidinin kalmadığı söz, ya çıkıverirse umudunu çoktan kestiğin ağızdan?
Kulaklar seste, gizliden gizliye...

Ekolojik denge altüst olsun, dünya yanıp yıkılmış olsun, bütün yeşiller siyaha veya griye dönmüş olsun...
Ve insanlık hayvanlığa, hatta hayvandan da aşağı mertebelere doğru süratle ilerleyip, insanlıktan eser dahi kalmamış olsun isterse...
Yine de...
Gönüller ümitte. Gönüller beklemekte.
Kendi bile habersiz belki bu bekleyişinden, fakat beklemekte içten içe...
...
Herşeyini bitirmiş, herkesini yitirmiş adamın bile umudu varsa birşeylere... Umut mudur acep insanları herşeye rağmen ayakta tutup, hayata bağlayan kuvvet?
Ve kömüre kesmiş yamaçlarda bir yeşil filiz görüverecek gibi hazır hâlde bekleyebiliyorsa gönül;
Bu, her an herşey olabilir demek midir?

Her an herşeyin olabileceğine bir ümit var mıdır yine de?

Hicran Seçkin